Zorgeroos: verhalen over het leven met een zorgintensieve dochter

Ruim zes jaar geleden kwam de wereld van Roseanne Meijer op z’n kop te staan, toen ze moeder werd van een zorgintensieve dochter. Dat betekende niet alleen wennen aan een nieuw leven, maar ook veel zorgen voor en zorgen over dit nieuwe leven. Iedere woensdag publiceert ze hierover verhalen, waarvan Klik er een deelt.

“Verhalen schrijven blijkt het antwoord te zijn om in mijn overvolle hoofd orde te scheppen, om te verwerken en om anderen mee te nemen in alles wat het zorgintensief ouderschap betekent en inhoudt,” omschrijft Roseanne de drijfveer achter haar verhalen die ze deelt op Instagram en via het platform Substack onder de naam: zorgeroos. Ook is ze bezig met het maken van een fysieke bundel met verhalen en gedichten en een korte liedjesvoorstelling.

Klik deelt een van haar verhalen: Buggy
‘Is ze niet veel te groot voor een buggy?’, vraagt de onbekende mevrouw wanneer we elkaar, na een korte begroeting, passeren.

Van de week luisterde ik een aflevering van een podcast waarin Sinan Can (documentairemaker) wordt geïnterviewd. Hij deelt in de podcast iets wat ik niet meer vergeten zal:

‘In het soefisme bestaat er een wijsheid die zegt dat je woorden door drie poorten moet laten gaan voordat je ze uitspreekt. De eerste poort stelt de vraag: Klopt het wat ik zeg? De tweede poort vraagt: Is het nodig wat ik zeg? De derde poort luidt: Is het aardig wat ik zeg?’

Het is de ochtend nadat we haar verjaardag vierden. Voor het eerst hebben we haar verjaardag kunnen vieren zoals we dat altijd al voor ons zagen. Het was fijn. Zij was blij met de aandacht en cadeautjes en er was ruimte genoeg.

Na een dag als deze volgt er de volgende dag altijd de verwerking. Ze is moe, driftig en wispelturig. En dus besluiten we een bos op te zoeken. We vinden in de buurt een klein kabouterbos met speeltuin. Perfect.

We nemen de buggy mee, want zo weten we inmiddels ook: niet alleen haar hoofd, maar ook lijf is moe. Lange stukken lopen zijn dan ook garantie voor meltdowns (voor haar) en een strippenkaart voor de fysio (voor mij). De buggy gaat dus mee.

Blij, tevreden en uitgeraasd keren we na een fijne ochtend terug naar de auto wanneer we de oudere mevrouw passeren. ‘Misschien is ze wel wat groot ja, maar lang lopen zit er niet in’, antwoorden we.
‘Dat moet ze op die leeftijd toch wel kunnen? Hoe oud is ze?’, vraagt ze.
‘Zes en verstandelijk beperkt’, antwoord ik zo vriendelijk mogelijk.

Terwijl we haar een prettige dag wensen en enigszins verbouwereerd achterlaten, bedenk ik me dat de drie poorten mijn nieuwe levensmissie worden. Stiekem hoop ik dat de mevrouw op haar beurt ook die drie poorten zal ontdekken en zich zal afvragen: Klopte het wat ik zei? Was het nodig om te zeggen? En was het aardig?  |

Lees meer via Instagram.com/zorgeroos/ en Substack.com/@zorgeroos.