Melding incidenten cliënten

Cor stelde de volgende vraag

Ik ben begeleider op een woning in Geldermalsen bij de organisatie 's Heerenloo. Wij hebben een client met autisme, die veel automutilerend gedrag vertoond. Het gebeurt vaak dat zij tijdens de a.d.l. zichzelf slaat en op haar vinger bijt (staat ook in het zorgplan). Ook gebeurt het, als wij begeleiders er niet op bedacht zijn dat zij ons slaat (weliswaar niet zo hard, maar toch). Dit kan verschillende keren per dag voor komen.
Dit gedrag is vermeld in haar zorgplan en hoort bij haar. Moeten dit soort kleine incidenten worden vermeld via de MIC ??

Antwoord
Hieronder een citaat uit een beleidsnota betreffende het uitgangspunt van een MIC (melding incidenten cliënten). Dit is een algemeen uitgangspunt. Vaak heeft een organisatie zelf ook een beleidsuitgangspunt als het gaat om de veiligheid van de cliënten en medewerkers. Ik zou nagaan wat de uitgangspunten van jouw organisatie zijn en afstemmen met je eigen leidinggevende over wat er wel en niet via de MIC gemeld moet worden. Jullie kunnen hierin dan samen keuzes maken.

Succes, Caroline Holtslag

Citaat:
"Voor cliëntveiligheid is professioneel handelen een voorwaarde. Indien er incidenten optreden dient in eerste instantie professioneel gehandeld te worden om de ontstane situatie op te lossen of de gevolgen te beperken. Om cliëntveiligheid in de toekomst te verbeteren is het van belang om 'incidenten' te melden en te analyseren. Kortom, door Melding Incidenten Cliënten en de verbeteracties die daar uit voortvloeien zal de professionalisering van de medewerkers verhogen en zal de client een steeds betere kwalitatieve ondersteuning ontvangen. Deze beleidsnota is mede gebaseerd op de oude regelingen MIC en MOG, doch tevens op de 'Kwaliteitswet Zorginstellingen' (gewijzigd 2005), het rapport 'Het melden van incidenten in de gezondheidszorg. KNMG: Utrecht, 2006'. Melding Incidenten Cliënten is een noodzakelijk onderdeel van een Veiligheids-Management-Systeem (VMS), door de overheid ingezet als 'parapluie-beleid' waartoe onder andere het Arbo-beleid en het Veiligheidsbeleid in relatie tot de Bedrijfshulpverlening behoort."

Omgaan met agressie

Jör stelde de volgende vraag:

Ik zit net op jullie site te lezen hoe je als woonbegeleider om moet gaan met agressie. Nu volg ik sinds kort de opleiding MGZ-4 en ben ik leerling werknemer bij Ipse de Bruggen. Ik werk op een locatie met cliënten met moeilijk verstaanbaar gedrag en gedragsproblemen. Op zich gaat het heel lekker maar ik ben voor 1 cliënt angstig. Hij kan niet praten en heeft een sociaal-emotionele leeftijd van 4 maanden. Afgelopen week heb ik hem alleen begeleid en op het moment dat ik hem wilde aankleden ging hij op zijn vinger bijten, stond op en schopte zijn schoenen door de kamer. Ik schrok me dood, ben zijn kamer uit gelopen en heb gewacht op mijn werkbegeleidster. Zij vertelde mij dat hij mij aan het uitproberen is en op deze manier dingen wil afdwingen. Maar hij heeft nu dus door dat ik angstig ben voor hem. Bij de antwoorden op uw site staat dat je aan je houding moet laten zien dat je de zaak onder controle hebt en niet bang bent. Maar daar prikken ze dan toch zo doorheen? Als jij al angstig bent kun je toch nooit zeker overkomen? Ik weet dat je hier doorheen moet, en dat het allemaal wel goed komt, maar hebben jullie tips om hier snel doorheen te komen?

Antwoord
Ik begrijp je goed. Je bent natuurlijk geschrokken, dat geeft niet. Omgaan met agressie moet je en kun je leren. Er zijn maar weinig mensen die daar van nature makkelijk mee omgaan. Ondanks dat het moeilijk is, is het wel belangrijk dat je inderdaad laat zien dat je niet bang bent; maar je hebt ook gelijk dat als je wel bang bent dat aan je lichaamstaal is af te lezen.
Wat ik zou doen als ik jou was is het volgende. In gesprek gaan met je collega's (misschien eerst met je werkbegeleider) en met hen bespreken waar je bang voor bent en wat je van de client kunt verwachten aan agressie. Lees ook zijn zorgplan goed zodat je begrijpt hoe hij 'in elkaar zit'. Vervolgens met hen praten over en oefenen in hoe je met die client om kunt gaan. Hoe doen zij het bijvoorbeeld? Verder zou je met de gedragswetenschapper in gesprek kunnen gaan en/of mogelijk een training omgaan met agressie volgen. Ik wens je veel succes en blijf erover praten, ook dat is belangrijk.

Caroline Holtslag

Bang voor het ziekenhuis

Fenneke stelde de volgende vraag:

Een 8-jarig, zeer moeilijk lerend, klantje van mij wil niet meer met zijn moeder mee als hij naar het ziekenhuis moet. Doordat hij vaak bloed heeft moeten laten prikken en dit vreseljk vindt, is hij bang geworden. Bestaan er materialen, bijvoorbeeld boekjes, die moeder kunnen helpen om het minder eng voor hem te maken?

Antwoord
Ga een keer samen naar het ziekenhuis, zonder dat er bloed afgenomen moet worden. Zodat het kindje kan ervaren dat het ziekenhuis niet alleen pijn betekent. Doe dat samen met het invullen van het paspoort. Want daarin kan hij aangeven wat hij zo vervelend vindt. Maar wees wel eerlijk, dat het altijd pijn zal doen. En dat dat wel heel vervelend is. Laat ook in het ziekenhuis door hem vertellen hoe hij denkt dat het wat minder vervelend voor hem kan zijn. Misschien dat hij zijn moeder tegelijk een hele stevige hand mag geven, erin knijpen zo hard hij kan, of dat hij echt even een heel harde schreeuw mag geven. Of dat hij zijn favoriete computerspelletje mag meenemen of naar tv mag kijken tijdens het bloed afnemen. Laat hem dat ook oefenen zonder de bloedafname, dus droog oefenen. Dit alles in het ziekenhuis doen, is beter dan thuis 'droog oefenen', omdat de associatie met de plek belangrijk is.
Verder kan moeder en zoontje op het internet kijken naar welke boekjes er allemaal zijn. Of naar de bibliotheek gaan samen. Daar zijn ook heel veel van deze boekjes. Als ze het samen doen, wordt het een gezamenlijk project en waarschijnlijk effectiever dan dat moeder het alleen doet.
Een idee is misschien ook dat iemand anders (samen met moeder), die ook door het kindje vertrouwd wordt, meegaat naar het ziekenhuis, om even het gevoel van het kindje te doorbreken dat als hij met moeder gaat het altijd pijn betekent. Wel moet dit bezoek voorbereid worden, zoals hierboven vermeld, want het kindje zal zelf moeten leren omgaan met pijn, en dat is niet gemakkelijk.
Op het internet is heel veel informatie te vinden. Het paspoort is erg goed en speels, omdat het samen met het kindje ingevuld kan worden.

Gerrie Lammé