Dit is een reactie op de bespreking van het boek ‘Hij had beter dood kunnen zijn’ van Gerbert van Loenen) in Klik van april 2010. Het is jammer dat de Vgn (Vereniging gehandicaptenzorg Nederland), en dan specifiek onze voorzitter mevrouw Dupuis, zelf niet gehoord is over het boek en de recensie daarvan. Het is jammer, omdat mevrouw Dupuis ook door de schrijver van het boek niet gehoord is over de door hem aangehaalde casus. Daardoor ontstaat een steeds verder uit zijn verband gerukte manier van het herschrijven van casuïstiek. We praten over 1988 en het betreft een artikel uit het Nederlands tijdschrift voor geneeskunde: ‘Geneeskunde, dienares der barmhartigheid’ door J.C. Molenaar, K. Gill en H.M. Dupuis.
De drie hoogleraren, onder wie dus mevrouw Dupuis, beschreven in het artikel een meervoudig gehandicapte pasgebo¬rene, die volgens de kinderarts en de ouders beter niet kon worden behandeld. Inder¬daad is het kindje gestorven. Deze ingewikkelde casus heeft een debat losgemaakt over de positie van een meervoudig gehandicapte pasgebo¬rene. De drie hoogleraren hebben deze keuze met argumenten ondersteund. Het ging daarbij vooral om de positie van de ouders en de rol van de geneeskunde, zie de titel van het artikel. Men kan voor of tegen zijn, maar het ging om een genuanceerd betoog, waarin gepleit werd om onder sommige omstandigheden - als de ouders dat wensen - af te zien van levensverlengend handelen.
Mevrouw Dupuis, heden voorzitter van de Vgn, laat zich juist zeer genuanceerd uit over de dilem¬ma’s in de zorg in het algemeen en de keuzen waarvoor ouders met kinderen met ern¬stige handicaps staan in het bijzonder. Zij maakt daarbij geenszins op een econo¬mische manier de afwegingen tussen leed en geluk, en tussen kosten en baten, maar ze probeert juist alle nuances de revue te laten passeren als zij hierover uitspraken doet.

Erma van Lamoen,
Manager communicatie Vereniging gehandicaptenzorg Nederland